Süperiletken malzemeler, sıcaklık belirli bir kritik değerin altına düştüğünde elektriksel direnci tamamen ortadan kalkan ve mükemmel diyamanyetizma (Meissner etkisi) sergileyen özel malzemeler sınıfına aittir. Başka bir deyişle, malzeme kritik sıcaklığının (Tc) altına düştüğünde, enerji kaybı olmadan sıfır-dirençli akım iletimini gerçekleştirebilir. Bu olay, akımın telde bozulmadan sonsuza kadar dolaşmasına izin vermekle kalmıyor, aynı zamanda malzemenin dış manyetik alanları iterek kendisini bir mıknatısın üzerinde asılı tutmasına ve bir kuantum kilitleme etkisi oluşturmasına da olanak tanıyor.
Süper iletken malzemeler, kritik sıcaklıklarına ve fiziksel mekanizmalarına göre geleneksel düşük-sıcaklık süper iletkenleri ve yüksek-sıcaklık süper iletkenleri olarak sınıflandırılabilir. Geleneksel süperiletkenler genellikle kurşun (Pb) ve niyobyum-kalay (Nb3Sn) gibi metaller veya metal alaşımlarıdır; çoğunlukla 20K'nin altında düşük kritik sıcaklıklara sahiptirler ve sıvı helyum soğutması gerektirirler. Yüksek-sıcaklık süperiletkenleri çoğunlukla YBCO ve BSCCO gibi bakır oksitler veya demir-bazlı bileşiklerdir; kritik sıcaklıkları sıvı nitrojen sıcaklık aralığına (yaklaşık 77K) ulaşır ve daha ekonomik soğutma ve uygulamaları kolaylaştırır.
Süper iletken malzemelerin modern bilim ve teknolojide yüksek-verimli güç iletimi, güçlü manyetik alan kaldırma trenleri, manyetik rezonans görüntüleme (MRI), kuantum hesaplama ve parçacık hızlandırıcıları dahil olmak üzere geniş uygulamaları vardır. Süper iletken malzemeler, sıfır direnç ve diyamanyetik özellikleri nedeniyle enerji tüketimini önemli ölçüde azaltabilir, ekipman performansını iyileştirebilir ve yüksek-hassas teknolojilerin geliştirilmesini teşvik edebilir.
