İletken polimerler, temel bir polimerik yapıya sahip olan ve elektrik iletme yeteneğine sahip bir polimerik malzeme sınıfıdır. Geleneksel yalıtkan polimerlerin aksine, iletken polimerler tipik olarak moleküler zincirlerinde konjuge çift bağlar içerir, bu da π elektronlarının zincir boyunca hareket etmesine izin verir ve böylece iletkenlik kazandırır. Kimyasal katkılama, redoks reaksiyonları veya moleküler yapı modülasyonu yoluyla bu malzemelerin iletkenliği, yalıtkanlıktan yarı iletkenliğe ve hatta metalik iletkenlik seviyelerine kadar geniş bir aralıkta ayarlanabilir. Yaygın iletken polimerler arasında polianilin (PANI), polipirol (PPy), politiyofen ve bunların türevleri yer alır. Geleneksel polimerlerin esnekliğini, işlenebilirliğini ve iletkenliğini birleştirerek sensörlerde, esnek elektronik cihazlarda, antistatik malzemelerde ve enerji depolama cihazlarında yaygın olarak uygulanabilir hale gelirler.
Hafif ve esnek: Geleneksel polimerlerin hafif ve bükülebilir özelliklerini miras alarak esnek elektronik cihazlar için uygundur.
Çözüm-işlenebilir: Bazı iletken polimerler, düşük-maliyetli üretim süreçleriyle uyumlu olarak döndürerek kaplama, daldırmalı kaplama, mürekkep püskürtmeli baskı vb. yoluyla filmlere işlenebilir.
Korozyona dayanıklı ve kimyasal olarak oldukça kararlı: Metallerle karşılaştırıldığında asidik, alkali veya nemli ortamlarda daha stabildir.
Ayarlanabilir yapı: İletkenlik, çözünürlük ve optik özellikler kimyasal modifikasyon, kopolimerizasyon ve yan zincirlerin eklenmesi yoluyla kontrol edilebilir.
